قطره دلش دریا می خواست

قطره ، دلش دریا می خواست.. خیلی وقت بود که به خدا گفته بود. هر بار خدا می گفت:" از قطره تا دریا راهی است طولانی. راهی از رنج و عشق و صبوری. هر قطره را لیاقت دریا نیست."

 قطره عبور کرد و گذشت.

                        قطره پشت سر گذاشت.

                                          قطره ایستاد و منجمد شد.

                                                              قطره روان شد و راه افتاد. 

                                                                                قطره از دست داد و به آسمان رفت.

و هر بار چیزی از رنج و عشق و صبوری آموخت.

 تا روزی که خدا گفت: " امروز روز توست.روز دریا شدن." خدا قطره را به دریا رساند. قطره طعم دریا را چشید...طعم دریا شدن را.اما... روزی قطره به خدا گفت: " از دریا بزرگ تر هم هست؟"خدا گفت: "هست." قطره گفت: "پس من آن را می خواهم.بزرگ ترین را. بی نهایت را." خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت:" اینجا بی نهایت است." آدم عاشق بود. دنبال کلمه ای می گشت تا عشق را درون آن بریزد. اما هیچ کلمه ای توان سنگینی عشق را نداشت. آدم همه ی عشقش را درون یک قطره ریخت. قطره از قلب عاشق عبور کرد. و وقتی که قطره از چشم عاشق چکید، خدا گفت:

                           "حالا تو بی نهایتی، زیرا که عکس من در اشک عاشق است!"

پرنیان ; ٦:۳۱ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱ خرداد ۱۳٩۱




خبرگزاری تفریحی - شهر قشنگ - حافظ | لایک - لباس عروس - لباس - آسانسور - کابینت - پارک ایران